UNIVERZITET U TUZLI
FILOZOFSKI FAKULTET
O B A V I J E S T
Anis Mahovkić, javno će braniti završni magistarski rad pod nazivom: „Instrumentalizacija “Sukoba civilizacija”: upotreba Huntingtonove paradigme u pravdanju agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu”“. Javna odbrana završnog magistarskog rada obavit će se 17.04.2026. godine u 11:00 sati na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Tuzli, pred Komisijom u sastavu:
- Dr. sc. Izet Hadžić, vanredni profesor, izabran na užu naučnu oblast Politologija na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Tuzli,
- Dr. sc. Anes Makul, docent, izabran na užu naučnu oblast Politologija na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Tuzli,
- Dr. sc. Amir Karić, redovni profesor, izabran na užu naučnu oblast Državno i međunarodno javno pravo na Pravnom fakultetu Univerziteta u Tuzli.
Rezervni član Komisije: dr. sc. Midhat Čaušević, vanredni profesor, izabran na užu naučnu oblast Sociologija na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Tuzli
Pristup javnosti je slobodan. Magistarski rad se može pogledati u Sekretarijatu Filozofskog fakulteta Univerziteta u Tuzli radnim danom od 08 do 14 sati.
REZIME RADA
Ovaj rad istražuje kako je teoriia Samuela Huntingtona Ovaj završni magistarski zloupotrijebljena kao političko oružje za opravdavanje agresije, etničkog čisčenja i genocida. Rad polazi od analize Huntingtonove teze ,,sukoba civilizacija”, kojom je Huntington pokušao dokazati da če razlozi za buduće sukobe imati civilizacijske, posjeduje simplificirajućï i redukcionistički karakter, jer zanemaruje historijske, kulturne i religijske razloge. Tokom istraživanja, naučno je obrazloženo kako ova teza društvene i političke kompleksnosti, pretvarajući identitete u zatvorene, hermetički odvojene cjeline. Poseban fokus stavljen je na Huntingtonov koncept ,,krvavih granica islama”. koji se ocjenjuje kao orijentalistički konstrukt koji ignorira geopolitičke i kolonijalne uzroke sukoba, favorizirajući zapadnu hegemoniju. Osnovna teza rada je da je Huntingtonova paradigma poslužila kao ideološki alat srpsko-hrvatskim agresorskim politikama. Putem procesa sekuritizacije, Bošnjaci su u javnom diskursu konstruirani kao prijetnja. Takoder, rad detaljno obraduje ulogu medija i političkih elita u oblikovanju narativa o ratu. Mediji pod kontrolom srpskog i hrvatskog agresora širili su propagandu o „muslimanskoj zavjeri“ i ,džihadu”, istovremeno prikrivajući postojanje logora (poput Heliodroma), počinjenje genocida i drugih ratnih zločina protiv čovječnosti, kao i sistemskih razaranja vjerskih objekata (džamija) što predstavlja urbicid. Važno je naglasiti da je takva narativna validacija agresije uticala na medunarodnu zajednicu, podstičući njenu pasivnost i održavanje embarga na uvoz oružja, što je napravilo direktnu štetu Republici Bosni i Hercegovini kao napadnuto državi. Rad se snažno oslanja na presude Medunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (ICTY), kako bi dokazao da rat u Bosni i Hercegovini nije bio civilizacijski sukob ili gradanski rat”, već medunarodni oružani sukob sa elementima agresije. Sudske činjenice o UZP-u, genocidu i sistemskim zločinima protiv čovječnosti služe kao akademski i naučni temeli za odbacivanje Huntingtonovoj tvrdnji “plemenskim ratovima”. Ovaj magistarski rad zaključuje da Bosna i Hercegovina svojim historijskim modelom multietničnosti i suživota predstavlje direktno pobijanje Huntingtonove paradigme. Posebno je potrebno ukazati da se akademske ideje, kada se izvuku iz teorijskog okvira, mogu lahko pretvoriti u oružje hegemonističkih projekata.
Ključ opstanka i odbrane od budućih manipulacija leži u njegovanju državotvornosti, vlastitog identiteta i znastvene istine nasuprot relativizaciji zločina.