UNIVERZITET U TUZLI
EDUKACIJSKO-REHABILITACIJSKI FAKULTET
Tuzla, 03.03.2026. godine
O B A V I J E S T
Nina Matić, bachelor specijalne edukacije i rehabilitacije, javno će braniti završni magistarski rad pod nazivom „Procjena kvalitete života roditelja djece s neurorazvojnim i motoričkim poremećajima”, dana 10.03.2026. godine u 14.00 sati u Dekanatu Edukacijsko-rehabilitacijskog fakulteta Univerziteta u Tuzli, pred Komisijom u sastavu:
- dr. sc. Edina Šarić, redovniprofesor za užu naučnu oblast “Specijalna edukacija i rehabilitacija” Edukacijsko-rehabilitacijskog fakulteta Univerziteta u Tuzli, predsjednik
- dr. sc. Senad Mehmedinović, vanredniprofesor za užu naučnu oblast „Specijalna edukacija i rehabilitacij“, Edukacijsko-rehabilitacijski fakultet Univerziteta u Tuzli–mentor, član
- dr. sc. Hurma Begić, docent za užu naučnu oblast Specijalna edukacija i rehabilitacija“, Edukacijsko-rehabilitacijski fakultet Univerziteta u Tuzli, član.
Za zamjenika članova komisije imenovana je dr. sc. Edina Kuduzović, vanredni profesor za užu naučnu oblast „Specijalna edukacija i rehabilitacija“ na Edukacijsko-rehabilitacijskom fakultetu Univerziteta u Tuzli.
Pristup javnosti je slobodan. Magistarski rad se može pogledati u Sekretarijatu fakulteta svakim radnim danom od 08,00 – 16,00 sati.
REZIME RADA
Kvalitet života roditelja djece s neurorazvojnim i motoričkim poremećajima predstavlja složen i višedimenzionalan fenomen koji je pod snažnim uticajem porodičnih, socijalnih i individualnih faktora. Cilj ovog istraživanja bio je procijeniti kvalitet života roditelja djece s različitim vrstama invaliditeta (poremećaj iz spektra autizma, Down sindrom i cerebralna paraliza), uporediti ga s kvalitetom života roditelja djece tipičnog razvoja, te ispitati uticaj sistema prediktorskih varijabli na kvalitet života roditelja djece s invaliditetom.
Istraživanje je sprovedeno na uzorku od ukupno 203 roditelja, podijeljenih u četiri subuzorka: roditelji djece s cerebralnom paralizom (N = 31), roditelji djece iz spektra autizma (N = 47), roditelji djece s Down sindromom (N = 26) i roditelji djece tipičnog razvoja (N = 99). Za procjenu kvaliteta života korišten je standardizirani mjerni instrument, a podaci su obrađeni primjenom deskriptivne statistike, t-testa, jednofaktorske analize varijanse i multiple regresijske analize u statističkom softveru IBM SPSS 25.
Rezultati istraživanja pokazali su da roditelji djece s invaliditetom u većini domena ne ostvaruju statistički značajno niži kvalitet života u odnosu na roditelje djece tipičnog razvoja, izuzev u domenu podrške vezane za invaliditet. Također, nisu utvrđene statistički značajne razlike u kvalitetu života roditelja u odnosu na vrstu invaliditeta djeteta. Rezultati multiple regresijske analize ukazali su da sistem prediktorskih varijabli ima značajan uticaj na kvalitet života roditelja djece s invaliditetom, pri čemu su se broj djece i radni status roditelja (penzioner) izdvojili kao statistički značajni prediktori.
Dobijeni rezultati ukazuju da prisustvo invaliditeta kod djeteta samo po sebi ne mora nužno dovesti do nižeg kvaliteta života roditelja, već da su porodični kontekst, životna faza roditelja, dostupnost podrške i adaptivni mehanizmi ključni faktori očuvanja subjektivnog blagostanja. Istraživanje naglašava značaj razvoja sveobuhvatnih sistema podrške usmjerenih na jačanje porodičnih resursa i unapređenje kvaliteta života roditelja djece s invaliditetom.
Ključne riječi: kvaliteta života, roditleji djece s invaliditetom, autizam, cerebralna paraliza, down sindrom.